Nie ma jak pestka dyni…

Dynia jest nieodłącznym elementem halloween i jako jedno z niewielu warzyw ma swoją legendę. Opowieść o Jack’u błąkającym się po świecie z kawałkiem żarzącego się węgla ukrytego w dyni przytaczałam już w poście dotyczącym tego warzywa (czyli tutaj).

Swoją opowieść ma jednak nie tylko dynia, ale także jej pestki. Podobno niegdyś Indianki łuskając je dawały znak wybrankowi, że czas odkopać miłosny topór. Z naukowego punktu widzenia to działanie jest całkiem uzasadnione, ponieważ nasiona dyni zawierają tyrozynę poprawiającą humor i tokoferole określane jako witaminy płodności. Warto wspomnieć jednak również o ich innych zaletach: znaczących ilościach magnezu, manganu, cynku, żelaza i wapnia. Mała porcja niepozornych pestek może w dużym stopniu zaspokoić nasze dzienne zapotrzebowanie na wszystkie wspomniane wyżej minerały.

RADA: Dla lepszego smaku pestki można uprażyć na patelni (nie teflonowej, patelnie Ronic nadają się znakomicie) z odrobiną soli i oliwy z oliwek.

Na zdrową przekąskę doskonale nadaje się również cieciorka, o której pisałam kilka miesięcy temu. Link do wpisu można znaleźć TU lub w etykiecie „przekąska”.

Uczta z serów i wina

Wino i sery podawane są razem od wieków. Można się nimi cieszyć gdy są młode i delikatne w smaku, albo rozsmakowywać się w nich gdy są już dojrzałe i wyraziste. Uczta z serów i wina ma także tę zaletę, że nie wymaga żadnych specjalnych przygotowań, poza zakupem i doborem składników...

Jak poznać dobry ser?

Miłośnicy sera przebierają w różnych gatunkach, serach twardych, półtwardych oraz miękkich i delikatnych. Umiejętność rozpoznania wysokiej jakości serów przychodzi wraz z doświadczeniem, jednak pomoc dla laika mogą stanowić oznaczenia jakości. Na serach pochodzących z Francji szukajmy certyfikatu AOC, na hiszpańskich DO, a na włoskich DOP

Jak podajemy sery?

W ciągu wielowiekowej tradycji łączenia sera z winem wyrażenie deska serów (hiszp. tabla de quesos, wł. tavola per fromaggi, fr. plateau de fromage) nabrało szczególnego znaczenia. Przywodzi ono na myśl tradycyjną gościnność kultur basenu morza śródziemnego, a także posiłek spożywany wspólnie – raczej w celu spędzenia czasu razem, niż w celu zaspokojenia głodu. O czym należy pamiętać serwując gościom deskę serów? Zapewnijmy odpowiednią temperaturę serwowanych przysmaków, wyjmując je z lodówki 45-60 minut przed podaniem. W temperaturze pokojowej sery odzyskują właściwą konsystencję i aromaty.

Jak łączyć wino i sery? (podstawowe zasady) 

Choć smak jest kwestią gustu, to istnieją pewne zasady łączenia win i serów, które warto znać…

Pierwszą z nich jest szczególna ostrożność przy łączeniu czerwonego wina i wyrazistych serów żółtych. Niektóre sery żółte przyćmiewają smak wybornego wina, a wino wydobywa z nich niepożądaną nutę goryczki. Najprostszym i najbezpieczniejszym sposobem na łączenie wybranego gatunku sera z odpowiednim winem, jest wybranie produktów o podobnym smaku i charakterze (łagodne z łagodnym, wyraziste z wyrazistym, ziołowe z ziołowym itp.), a także serów i win pochodzących z podobnych regionów. Ogólna zasada mówi, że łagodne i delikatne sery z białą pleśniową skórką, na przykład camembert lub brie lepiej jest łączyć z białym winem. Kwaśny odczyn białego wina doskonale wzbogaca łagodny smak tych serów oraz ułatwia trawienie (są to produkty o wysokiej zawartości tłuszczu). Twarde i łagodne sery żółte łączmy z czerwonym, wytrawnym winem – wyrazistym lecz niezbyt ciężkim. Pamiętajmy, że napój i potrawa zawsze powinny uzupełniać się i wzbogacać, a nie przyćmiewać lub pozostawiać w ustach nieprzyjemny posmak. Najbardziej aromatyczne i najmocniejsze czerwone wina, pasują do niebieskich serów pleśniowych, takich jak gorgonzola, czy roquefort.

Co jednak zrobić, gdy na zorganizowanym przyjęciu możemy podać gościom tylko jeden rodzaj trunku do wielu serów? Wtedy trzeba zgodzić się na pewien kompromis - prawdopodobnie najlepszym z możliwych będzie czerwone, dość mocne i wytrawne wino.

Znawcy serów i koneserzy win dobrze wiedzą, że pewne gatunki win i serów pasują do siebie lepiej niż inne. Połączenia niezgodne z przyjętymi zasadami, mogą być równie smaczne jak te od dawna sprawdzone, jednak mogą być również uznane za pewną ekstrawagancję. Niezależnie od tego, czy zechcecie zastosować się do powyższych wskazówek, czy też zdacie się na własną intuicję, zachęcam was do eksperymentowania. W sklepach można obecnie kupić wiele pysznych i ciekawych serów, które czekają na butelkę szlachetnego trunku. Jeśli natomiast zainteresował was dzisiejszy post, w następnym znajdziecie kilka przykładów uznanych połączeń win i serów. W przykładach uwzględnię zarówno popularne polskie „sery kanapkowe” elementaler i goudę, jak i smaki nieco bardziej wyrafinowane – razem z Ronic serdecznie zapraszam.

Kiełki - źródło cennych składników

Wczesną wiosną na nowo przypominamy sobie o potrzebach naszego organizmu. Siłownie i salony kosmetyczne zapełniają się od klientów, którzy przed nadejściem cieplejszych dni pragną poprawić niedoskonałości. Coraz więcej osób interesuje się również tym co wrzuca do garnka oraz sprawdza tabele kaloryczne i zawartość witamin w poszczególnych produktach.

Myśląc o zdrowiu wiele osób ulega pokusie zakupu ładnie wyglądających nowalijek. Niestety – na prawdziwe i zdrowe rzodkiewki, ogórki czy pomidory musimy jeszcze trochę poczekać. Już teraz możemy jednak sami wyhodować sobie kiełki. Nie warto jest kupować gotowych, ponieważ obserwowanie jak rosną sprawia naprawdę dużą przyjemność.

Kiełki nigdy nie były i raczej nie będą produktem, którym interesowałby się wielki biznes. Z tego powodu nie ma wielu badań i szczegółowych informacji na temat ich wartości odżywczych. Powszechnie wiadomo, że kiełki mają dużą zawartość minerałów takich jak żelazo, cynk, potas, a także witamin A, C i E. Mimo braku szczegółowych danych, kiełki bez wątpienia można zaliczyć do najzdrowszych dostępnych produktów. Nie bez powodu hoduje się je od ponad 5.000 lat.

Są ważnym składnikiem wielu dań azjatyckich. W Chinach i Korei najbardziej popularnym materiałem na kiełki są nasiona soi, natomiast w pozostałych krajach Azji najczęściej hoduje się drobne fasolki mung. Kiełki fasoli mung są charakterystyczne ze względu na grube, napęczniałe korzenie. Niestety w domowych warunkach trudno jest wyhodować takie korzenie jakie spotykamy w potrawach kuchni chińskiej serwowanych w restauracjach (także w Polsce).

Wskazówki dotyczące hodowli fasoli mung:

Należy je płukać co 8-12 godzin.

Pierwsze nadające się do jedzenia kiełki powstają po 2-3 dniach.

Kiełki o sporych korzeniach pojawiają się po 4-6 dniach.

Aby przyspieszyć powstanie kiełków można moczyć je w dość ciepłej, jednak niezbyt gorącej wodzie.

Wartości odżywcze niektórych kiełków:

Soczewica – bogata w żelazo, wapń i fosfor

Fasola mung – dobre źródło potasu i żelaza

Słonecznik – bogaty w wapń, żelazo, fosfor

Pszenica – zawiera dużo magnezu i fosforu

Inspiracje: ciekawy wpis poświęcony kiełkom na looka.blogspot.com - dokładnie TU .

Mam nadzieję, że udało mi się was przekonać do hodowania kiełków we własnym domu. Razem z Ronic zapraszam do śledzenia kolejnych wpisów – Marta.

Kanapkowy pomysł na słonecznik

Słonecznik, to nie tylko kwiat, który w wakacje upiększa krajobraz polskich ogrodów, ale również roślina dostarczająca nam pysznych i cennych nasion, które możemy jeść przez cały rok. A warto to robić między innymi dlatego, że są szczególnie bogatym źródłem kwasu foliowego. W porównaniu do innej popularnej przekąski – migdałów, słonecznik zawiera jej aż osiem razy więcej, a w porównaniu do orzechów włoskich dwa razy więcej. Słonecznik jest również bogatym źródłem witaminy E oraz żelaza i cynku.

Jak wzbogacić dietę w jego cenne składniki?

Polecam wam przepis na proste masełko słonecznikowe z dodatkiem ziarenek dyni….

Składniki:

·         1-1,5 szklanki ziaren słonecznika

·         pestki dyni (łuskane)

·         szczypta soli

·         łyżka oliwy z oliwek

Wykonanie:

Wsyp ziarna słonecznika do robota kuchennego Ronic (nada się do tego również blender), dodaj garść pestek dyni, łyżkę oliwy z oliwek oraz odrobinę soli – wszystko razem zmiksuj na jednolitą masę. Masełko najlepiej smarować na świeżych, pachnących kajzerkach lub kawałkach bagietki, a kanapki posypać niezmielonymi pestkami dyni.

Razem z Ronic zapraszam was do eksperymentowania w kuchni oraz czytania kolejnych wpisów - Marta

Cieciorka – uniwersalny składnik i ciekawa przekąska

Cieciorka (ciecierzyca) jest popularnym dodatkiem składnikiem potraw wegetariańskich w Indiach, Paikistanie, Bangladeszu i UK. Jeśli macie dosyć żywieniowej rutyny i chcecie urozmaicić swoje dania o coś nowego i zdrowego – cieciorka to doskonały wybór. Jest to roślina strączkowa, smakiem i kształtem przypominająca zielony groszek, jednak twardsza i bardziej od niego odpowiednia do gorących potraw. W krajach arabskich przyrządza się z niej bardzo popularne danie – falafel oraz pastę do smarowania pieczywa (pity) o nazwie humus. W polskiej kuchni można ją dodać do zwykłych zup, gulaszów i sałatek. Ciecierzyca wzbogaci danie w cenne składniki takie jak kwas foliowy, magnez, cynk czy żelazo. Jest również bogatym źródłem błonnika i protein.

Jak przechowywać cieciorkę?

Suszona ciecierzyca może być przechowywana niemal w nieskończoność. Puszkowana zachowuje przydatność do spożycia maksimum przez 5 lat. Po ugotowaniu ciecierzyca może być przechowywana w lodówce przez kilka dni.

Zdrowa przekąska:
Cieciorka może być ciekawą przekąską i zdrową alternatywą dla chipsów popcornu i słonych precelków. Aby nadawała się do podjadania, należy najpierw ją dobrze wymoczyć (co najmniej kilka godzin lub całą noc), przegotować, a potem uprażyć na patelni skropionej niewielką ilością oliwy z oliwek. Oczywiście polecam wam do tego patelnię Ronic, ponieważ równomiernie rozprowadza ciepło, a potrawy nie przywierają do dna. Smacznego! Marta

Inspiracje ...
Tak na przykład wygląda cieciorka z warzywami, kawałkami kurczaka i dużą ilością curry...

Na blogach kulinarnych znajduje się  wiele przepisów na dania z cieciorką, najpopularniejsze z nich to chyba falafel i humus - polecam  te znajdujące się TUTAJ (Around The Kitchen Table) - zdjęcia  i przepisy prezentują się naprawdę dobrze.

Tradycyjnie na końcu wpisu razem z Ronic zachęcam was do eksperymentowania ze zdrowymi składnikami, które najlepiej jest łączyć zgodnie z własnym smakiem i kulinarną fantazją - Marta

Pistacje – zielone do schrupania

W 1854 roku mężczyzna nazywający się Charles Mason przywiózł nasiona pistacji do Kalifornii, Teksasu i kilku innych południowych stanów na eksperymentalne plantacje. Drzewo pistacjowe przyjęło się tam tak dobrze, że obecnie uprawy pochodzące z tych rejonów stanowią dużą część globalnej produkcji pistacji. Przez długi czas drobne orzeszki pistacjowe były w Polsce mało popularne. Obecnie można je dostać niemal w każdym sklepie i mają wielu wielbicieli.

Pistacje należą do grupy orzechów o największych właściwościach odżywczych.Składniki wpływające na obniżenie cholesterolu sprawiają, że są wspaniałym składnikiem diety osób dbających o linię. Kilka garści pistacji może stanowić smaczną, zdrową przekąskę, zaspokoić głód oraz dostarczyć organizmowi ważne witaminy i minerały.

Naukowcy z Uniwersytetu w Pensylwanii zbadali w jaki sposób pistacje obniżają poziom cholesterolu u osób cierpiących na choroby układu sercowo naczyniowego, przebywających na diecie o umiarkowanej zawartości tłuszczu. Badania wykazały, że dieta bogata w pistacje pomaga obniżyć poziom złego cholesterolu (LDL) oraz zmniejsza ryzyko zachorowania na chorobę niedokrwienną serca.

Pistacje są po za tym doskonałym źródłem antyoksydantów, beta-carotenu oraz jednej z form witaminy E nazywanej gamma-tokoferol. Duże spożycie tej substancji zmniejsza ryzyko zachorowalności na raka płuc. Po za tym luteina – substancja dzięki której pistacje mają wyjątkowy, zielony kolor zapobiega najczęstszej przyczynie utraty wzroku, czyli zwyrodnieniu plamki żółtej.

Razem z Ronic zapraszam was do śledzenia kolejnych wpisów - Marta